HAYAT İLE BEŞ TAŞ OYNAMAK… — SONGÜL SEÇER

Hayat o kadar tuhaf ki,
Herkesi farkı rüzgârlar ile savururken; kimine sert, kimine ise hafiften yel olarak kendini hissettiriyor…
Farklı şehirler, farklı hayatlar, farklı sözler ve farklı ruhlar…
Her yaşam bir nasihat, bir imtihan, bir nefes ve bir gizleyiş…

25 sene önce samimi olduğum ve çocukluk yıllarımı birlikte geçirdiğim canım arkadaşımdan bir anda koptum. Hiçbir neden, gerekçe yokken birden, öylesine koptum…

O evlenip başka şehre gitti! İlk başlarda telefonla görüşüyorduk ya da mektup yolluyorduk birbirimize. Sonrasında aramalar azaldı, yazmalar da… Sonunda tamamen kesildi…
O arkadaşlığımızın devam etmesi için elindeki dar imkânlar ile çok çabaladı ve defalarca aramasına rağmen telefonlarına dahi çıkmadım. Bir arkadaş vasıtasıyla arattığında bile konuyu kapadım. Sanki bu insanı tanımamış gibi, sanki hiç münasebetliğimiz olmamış gibi…
Beni rahatsız eden bir şey vardı, ama ne olduğunu anlayamadığım, adlandıramadığım bir duygu. Beni kıracak, incitecek hiç bir şey yapmamıştı ki arkadaşım! Bu tavrım konuşmak istemeyişim neden?

Oysaki biz yıllar önce onunla ne çok zaman geçirirdik, neler yapardık… O zaman tek eğlencemiz 5 taş oynamaktı ve saatlerce taşları bir yukarı, bir aşağı atıp tutardık. En büyük keyfimizdi 5 taş bizim için…

Biliyor musunuz beni rahatsız eden şeyin ne olduğunu anladım yıllar sonra! Geçen yıllar içinde çok fazla acı ve tatlı şeyler yaşamış, ufkumu genişletmiş ve farklı ortamlarda farklı insanlar tanıyarak çok fazla olgunlaştım… Oysaki arkadaşım o 25 sene önce bıraktığım yerde kalmıştı… Artık eski günlerden sisli bir hatıra ve 5 taşta “Sen beni yendin! Ben seni yendim!” muhabbetinden başka konuşacak bir şeyimiz kalmamış, dünyanın bana dar geldiğini ve yetmediğini anladım. Artık bir anneydim ve sorumluluklarım, vermem gereken bir hayat mücadelem vardı.

Onun için tek temennim olduğu yerde çok mutlu olması ama benim ona verebilecek hiçbir şeyim kalmamıştı.

Artık çok farklı yerlerdeydik. Hayata çok farklı yerlerden bakıyorduk…

Artık ben 5 taşımı hayatla oynamaya başlamıştım…
Artık ben arkadaşımı değil hayatı yenmek için mücadele veriyordum…






0 yorum :

Yorumunuz için teşekkür ederim